پنجره را باز کردم، ردیف های خشت های رس چیده شده بودند ،به روی تنها رابط من با بیرون

باز می‌داشت مرا از شرکت در همه ی جشن هایی که در بزرگداشت تو به پا شده بودند . 

جشن روز میلاد، روز ازدواج، روز مادر شدن

حتی اگر بال هم در می آوردم، ازین طبقه ی دوازدهم

مشت باید می‌زدم به هریک از آجرها، تا بریزند. یک آجر از بی‌اعتنایی تو، یک آجر از فراموشی تو

حالا که خوانده‌ام این یاد است که عاشق را از مابقی جدا می‌کند

در میان آجرها ،تکه نامه‌هایی بود از آن‌هایی که برایت، دوستت دارم را نوشته بودند

همان جایی که نوشته‌هاو خود من ،در مقایسه با آن‌ها پیش تو گم است

پشت دیوار اما برگ‌های افرا و بوته های کدو تنیده شده بود

آنجا که در نزدیکی هر تپه ی بزرگ، شاه چراغی آویز است

یک راه خواهد ماند

به ساحل رفتن و مرغ های دریایی را ،پرستیدن

و پرتاب از اسکله به کف مرجان ها

من اما زود تر از تو ،مسخ خواهم شد

در کالبد ماهی

معلّق ،در دریاهای بی احساس

جایی که غریزه هایی چون گرسنگی، نیرومندتر از اکراه باشد دربرابر زندگی

جایی که خوردن خود زیستن باشد

جایی برای خوراک پرندگان شدن

آن جا است که اجتناب را نخواهی توانستن