از کوچه ای که درآن ,خانه داری … شبحی می گذشت .
گاهی چون برق آهوی دوان می بود و گاه ایستاده تر از کوهستان.
تو را که در خواب بودی, دزدکی می دید.
هر شکلی می گرفت تا غرق دریاچه های قو باشی.
هیچ کس حتی تو شبح را نمی دید و به بودنش هم باور نداشت.

خواسته اش این شد که بشناسد بی نیازی ماده از روح را٬جهان را از روان و تو را از شبح.
بی جان بودن ,نوبر با تو یکی شدنش بود و سرگردانی و درویشی, پایه ی نابودی اش.
اما نمی خواست که پشیزی از دست آوردهایت را ,بر سر راه بگذاری و برگردی
اشباح کجا جمع می شوند؟ هیچ جا
روزها را با اعداد موهومی می شمارند .
و در خم زمان و مکان سفر می کنند.
نه احضار می شوند و نه می روند.

من اما همان شبحم
که با ترس سلام   می کنم.
مبادا که سر ریز  شده باشد ,حوصله ات از من

نوشته شده در جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 18:16 توسط Ramtin| |