به ملاقاتت نشستم. خاکستری می گفتی , محو شدن لمس ت که نمی شد معصیت باشد .

  چیزی خارج از اکراه و حب , شبیه به سندرم استکهلم ؛وادادگی را به وابستگی منحوط می کرد .

کبودی های پاک نشدنی , رفتار های شکنجه گر مابانه ی تو و پیله کردن من

پنکه ی سقفی؛   فنرهای شکسته, تو یا من  را مابین این دو , بی وزن , متراکم  و معلق کرده بود 

رها کن کثرت خواستن را , من در همان اطاق خود را خواهم بست 

دلباختن تنها مساله ای است که پابرجا نگاهم داشته است . 

اعلامیه ها را خواهی دید ؛ به گواهی ناکامی من 

درنگ نخواهی کرد؟ که این دلخسته تو را می خواست؟

مبری باش!

از وجدان , نه تو بانی این سیه روزی من نیستی

فقط باری اگر دانستی : مدیون تو خواهم ماند

به انتظارت خواهم نشست

عنقا صفت از مجمر افسردگی بر خواهم خاست

عشق خواهم گشود

آسمان صاف  را لگد خواهم کرد

رازقی  را پیش گوش تو خواهم گفت

آنگاه نوشته هایم مزه ی سیب خواهند داد

و لپت را خواهم کشید

بارز تر ازین !