امشب هم خواب و هم عقل از سرم پریده!دلم که گرفته هیچ...مغزم کار نمی کنه.شدم یه دیوونه که ادای آدمای قابل پیش بینی رو در میاره.یکی که به زور می خواد باورش بشه که اتفاقای بهتر از این هم خواهد افتاد.استرس کی ؟به چه قیمتی؟!!رو با امید های واهی تسکین می ده. من دیگه خودم رو هم حتی نمی تونم تحمل کنم

نوشته شده در سه شنبه هفدهم مهر 1386ساعت 2:43 توسط Ramtin| |