فقط گریه می کنم که چرا باید زیبا باشی،

وقتی که من شکسته ام
پرهای سبزآبی ت را می گسترانی 
پر من اما ریخته
پیش پای تو هیچم،
دلم از هم گسیخته
و تو این سرخورده را به میهمانی قلب عمیقت دعوت نمی کنی
حتی اگر همه چیز هم مهیا باشد...
آخر هفته ها مریضم،صدایم، سینه ام ، بغضم گرفته
تو سلامت باشی اما من ،
من زیاده خواه ، از سرت نمی گذرم
تقصیر توست، ضربدر بزرگی که در کارنامه ی ما،  چون ستاره ی صبحدم می درخشد
تو آسان رد شدی، از تقابل  عشق و ترّقی
از امتحان حیوانیت و انسان بودن
من لاف عشق و عقل را می زدم ،هیچ کدامش را نداشتم
ببخشید اگر جنازه  ی این روانی حالت را بهم می زند 

نوشته شده در سه شنبه دهم آذر 1388ساعت 8:47 توسط Ramtin| |