حال من حال کودکی ست که یاد گرفته راه برود٬ بایستد حرف بزند 
حال نیلوفری ست که در تالاب های گرفته سر زده 
و می خواهد صورتی ش را به رخ غروب بکشد 

 سوی تو می آید ٬کنار تو می ایستد و با تو حرف می زند 
از تو می روید از تو می گوید 
و دستان تو را می گیرد
 آری می شود سر کشید به طاق آسمان 
به شباهنگ های بی وداع 
با تو 

 و با من که بی صبرانه با زندگی آشتی کرده ام

 پ.ن ۱ :برای شنیدن این شعر که برای یک برنامه رادیویی فرستاده شده بود اینجا را کلیک کنید

پ.ن ۲ :نمی نویسم که تشویقم کنند

می‌نویسم که تو را به خود برگردانم

و چون نمی‌شود خون گریه می کنم

نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم اردیبهشت 1390ساعت 11:55 توسط Ramtin| |