می خواستی آسمان سرخ باشد! تو ندیده بودی غروب را

می خواستی کسی قَدر تو را بداند، آنگاه که از شعف اقاقیا ها می گفتی و دلت چون شب پره ای  در اتاقی تاریک ،برای پیوستن به چراغ لک می زد...

می خواستی عاشق، داشته باشی!

و  تو ندیده بودی من را

تو ندیدی و نخواهی دید ! که چگونه اقاقیقا ها را از کوچه باغ ها کندند

تو ندیدی و نخواهی دید !که چگونه شب پرّه ی پریشانت ،قربانی اضواء کاذب شد ،و چگونه مشام او به حشره کش های نیمه موثر هرزکش معتاد شد

نوشته شده در پنجشنبه سی ام خرداد 1387ساعت 21:30 توسط Ramtin| |