شاید روزی خورشید بتابد، چشمهایت را ببند

345

barbod — Sun, 20 May 2012 12:25:00 GMT

آنروز مشاوره درسی که از تو داشتم پرسیدن سریع ترین و بی دردترین راه خود کشی بود . اتانازی برای فیصله دادن به ... نیک می دانم که نبودن، ارزشی به نوشته و گفته و کرده هایم نمی افزاید . خاصه که برای رساندن پیغامی به کسی هم نیست شرمم آمد و بجای سوال اصلی پای یک سناریو از یک رویا که احتمال برخورد و دیدار تو را درآن داشت به میان آوردم و گمان کردی که این عاشق به فرقه ی حاسدان گرویده.

344

barbod — Sat, 05 May 2012 23:07:00 GMT

من دلم می خواهد

که به خود یاد دهم

که کسی فکرم نیست

چه تفاوت دارد

که به نعشی غمناک

روی زین یک اسب

یا به شهزاده ای که آوازه اش

گوش ها را پر کرده

بنگرند

از سر دلسوزی یا که شاید نفرت

زیر لب می گویند

خوب شد جای او نیستیم ما

گرچه این روزها عشق سرمایه ی شادی ها نیست

روبروی خود در گذار عمر من

یک شکست خورده که بی زره

از نبردی که زندگی بخشیده، می بینم

این من است کز جدالی نابرابر

با کسی عاری از دوست داشتن برگشته

کاش در یک لحظه

باز می شد این ذهن

و به بازار دلی مکاره

که در آن سینه ی سنگش دارد می رفت

عشق کالای گرانی ست که ندارد هرگز

کاسبی ست بد پیشه

که خریدارش را پس داده

من هر آن که تو را می جویم

تپشی قلب مرا می گیرد

تو چه کردی با من

که باز می دارد

این ماتم زده را
از تکاپو برای از خود داشتنت

من دلم می خواهد که بگریم در باد

که ندانستم چگونه می باید بود

و کسی می شنود آیا

زوزه هایی که کشیدم و می زدمت من داد!

من دلم می خواهد

که در آن خلوت بی نیلوفر

بی آب راه ها مسکن مرغ دریایی باشند

و مزارم کشتزار توت فرنگی شود

و در آن سال که نیستم

شده در یک لمحه

من به یادت آیم

و بپرسی که مقصر پس کیست؟

همه تبرئه های عالم از آنت

343

barbod — Sat, 28 Apr 2012 04:38:00 GMT

در دوزخی خود ساخته ام.همه به مالیخولیای رستگاری گرفتارند .من تصمیمی دارم ، به تقلید از دیگران . برای یک رهایی مقطعی . ازین مخمصه به مخمصه ای دیگر که به آن وعده داده شده ام و آن جهنم دیگری ست که خالقم برایم مهیا کرده .

فقط نمی خواهم که در نا امیدی بروم .

باری, زمانیکه نیمه ای روشنایی از نصر در من زد .

خواهم رفت

342

barbod — Tue, 24 Apr 2012 19:28:34 GMT

جایی که فرشته ها آب تنی می کنند ،

در انتهای رنگین کمان تماشاهایم

تحسین از تو ؛ رعشه بر من می فکند

و با خود می گویی که یک گنگ به دیدارت آمده است

محو می شوی در حالیکه همه را شفا داده ای غیر از دلتنگی و مرا

341

barbod — Mon, 23 Apr 2012 06:31:00 GMT

کاش فرودگاه ها فقط برای رسیدن بودند

و وداع را می شد در خلسه های خودآگاه مومیایی کرد.

بیرون از حال و در دور دست هایی که معامله با خدا، معاوضه ی کسی که دوست داردت را با قبول نذری در پی داشت

دست نیافتنی می شوی .

در هوا پخش می شود برگه هایی که رویشان نوشته بوده ام اسمت را و خط کشیدم

340 iteroparity

barbod — Sun, 08 Apr 2012 23:23:00 GMT

بوته های آگاوه بعد از بیست و پنج سال گل می دهند . گلهایی چندین برابر قامت و جثه شان و بعد از شکوفایی می میرند

339

barbod — Wed, 07 Mar 2012 12:45:33 GMT

می خواهند مرد تو را در یک کاغذ جا دهند، خب نمی شود!

از سر و کلّه اش می زنند نمی خواهند که شناس باشد. یک کت می ماند با یقه ای بسته... نزدیک است خفه شود.

محدود در یک کادر .حاشیه ها را هل می دهد خود به حاشیه ی مقابل اصابت می کند .

دستهایش را جلو می آورد تا کسی نبیند پشت آن ویترین هزار توی چه می گذرد .

به او کسی حالی نکرده که برای ترحیم است یا یک گواهی ساده

حتماً راهی باید باشد . شاید از یک کلاژ ساده کاری بزرگ بر آید .

پ. ن :

ببین چگونه شاعرت شکسته بیت خویش را

بهم زده بخاطرت نوشته هاییش را

که از تو از جلای تو و از هوسمداری ات

بسنده کرده به همین

فاصله ها و نقطه خط .- .-

۳۳۸

barbod — Fri, 02 Mar 2012 04:02:33 GMT

من اگه جای تو بودم خورشید و می دادم و به شب تو می رسیدم

Abrazame

barbod — Sat, 25 Feb 2012 05:24:00 GMT

بغلم کن مرا و چیزی نگو

تنها در آغوشم بگیر

نگاهت کافی ست که به من بفمهاند

که تو خواهی رفت

در آغوشم بگیر

چنانکه اولین بار است

چنانکه دوستم داشتی مانند دیروز

در آغوشم بگیر

اگر بروی

فراموش می کنی که روزی روزگاری

وقتی کودک بودیم عاشقم شدی

و من به تو زندگی ام را دادم

اگر بروی چیزی برایمان نمی ماند

در یک لحظه جاودانگی را بر می داری

و برایم چیزی دیگر نمی ماند.

336

barbod — Thu, 23 Feb 2012 09:58:00 GMT

کمی بد باش با من ،بیازارم؛ برنجانم

رقیب را به بالین آر و با گریه بخوابانم

کمی از راه راست دور شو ،به گمراهی بیافت آن شب

دمی با بوسه خوش سازش که جان من رسد بر لب

ولی بازآ مرا روزی ،.به حال خویش مگذارم

من این فاصله ها را با فرسنگ نشمارم

از آن قطره که آلوده ست میان ما و تو دریاست

جواب :" برده ام از یاد" , هنوز پرسش و آیاست

روی از تو نگردانم؛ تویی معشوق جانانه ام

تو را در بازوان خویش چون این تنگ آمده دل بفشارم

پشیمان شو .شتابان شو که بیشتر دوستت دارم